Welkom bij diagnose borstkanker

Oktober 2023;

Ik ben Mariska een vrouw van 45 jaar, getrouwd met mijn man Patrick. Ik heb 2 dochters: Dagny van 20 jaar en Tessa van 17 jaar. Daarbij ook nog een jonge hond Zeus en oude poes Filia.

Zit mijn hoofd vol, dan helpt het mij als ik schrijf. Letterlijk mijn problemen van me afschrijven. Het lucht op, het geeft mij nieuwe inzichten. 

Ik ben regiomanager bij een grote winkelketen, regio Amsterdam en Bollenstreek. Ik heb 22 winkels onder mijn beheer en doe mijn werk bij dit bedrijf al 20 jaar met heel veel plezier. 

Ik ben gediagnosticeerd in oktober 2023 met borstkanker. Het wordt een zwaar gevecht, dat besef ik mij heel goed. Mijn meiden gaan er op hun eigen manier mee om, hun leventje gaat gewoon door, ik zou ook niet anders willen. Nu ik deze inleiding schrijf is het nog niet voelbaar en zichtbaar voor hen dat ik eigenlijk heel ziek ben. Dus ik denk dat het besef er nog steeds niet is en dat dit pas gaat landen en een plaats krijgen als het zichtbaar en voelbaar is dat ik wel ziek ben. 

Ik wil jullie graag meenemen in de reis naar mijn herstel. 

Op deze manier hoop ik ook dat lotgenoten steun en herkenning vinden bij het lezen van mijn blog. 

 

Juni 2026: 

Een samenvatting van het hele traject na 2,5.

In oktober 2023 stond mijn leven ineens op zijn kop. Er werd bij mij een invasief lobulair mammacarcinoom in mijn rechterborst vastgesteld. De tumor was hormoongevoelig (ER- en PR-positief) en gelukkig HER2-negatief. Op de MRI bleek dat het niet om één plek ging, maar om meerdere haarden verspreid over een gebied van ongeveer zeven centimeter.

De maanden die volgden stonden volledig in het teken van behandelingen. Ik begon met zware chemotherapie: eerst vier kuren ddAC, gevolgd door twaalf behandelingen met paclitaxel. Ondanks alle onzekerheid reageerde de tumor goed op de behandeling. Onderzoeken lieten zien dat de kanker steeds verder teruggedrongen werd.

In mei 2024 volgde een grote operatie: een tepel- en huidsparende borstamputatie van de rechterborst met directe reconstructie en schildwachtklierprocedure. De uitslag liet zien dat er nog resttumor aanwezig was, maar dat de kanker succesvol verwijderd was. Daarna begon een nieuwe fase van herstel, controles en leren leven met alles wat er gebeurd was.

Om de kans op terugkeer van de ziekte zo klein mogelijk te maken startte ik in mei 2024 met tamoxifen. De opvliegers waren soms heftig en hadden invloed op mijn dagelijks leven, maar de controles waren gelukkig geruststellend. In mei 2025 werd opnieuw bevestigd dat er geen aanwijzingen waren voor terugkeer van de borstkanker.

Onderweg waren er ook momenten van angst. Pijn aan mijn ribben leidde tot onderzoeken omdat er zorgen waren over mogelijke uitzaaiingen. Uiteindelijk bleek daarvan gelukkig geen sprake. Wel had ik te maken met spontane ribbreuken in ribben die door eerdere bestraling waren verzwakt. Dat was opnieuw een confrontatie, maar ook een enorme opluchting toen bleek dat er geen kanker achter zat.

In 2026 brak een nieuwe fase aan. Mijn bloedwaarden lieten zien dat ik inmiddels postmenopauzaal was geworden. Daarom werd besloten om over te stappen van tamoxifen naar letrozol, een andere vorm van hormoontherapie. Een nieuwe stap in een traject dat inmiddels al jaren duurt.

Maar daarmee was het medische hoofdstuk nog niet voorbij.

Al sinds 2024 werd bij controles van het bevolkingsonderzoek en uitstrijkjes een hoog-risico HPV-infectie gevonden. De uitstrijkjes waren aanvankelijk geruststellend, maar het virus bleef aanwezig. In mei 2026 veranderde dat. Het uitstrijkje liet afwijkende cellen zien (Pap 2) en bij verder onderzoek werd een CIN-2 afwijking vastgesteld. Dit betekent dat er matig afwijkende cellen aanwezig zijn op de baarmoederhals.

De conclusie van de gynaecoloog was duidelijk: een 48-jarige vrouw met een persisterende CIN-laesie, postmenopauzaal en met een voorgeschiedenis van mammacarcinoom.

En daar gaan we weer.

Na alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd, had ik gehoopt dat het ziekenhuis langzaam uit mijn leven zou verdwijnen. Toch sta ik opnieuw voor onderzoeken, gesprekken en beslissingen. Niet omdat ik dat wil, maar omdat mijn gezondheid dat vraagt.

Wat ik in deze jaren geleerd heb, is dat je vaak sterker bent dan je zelf denkt. Dat je door kunt gaan wanneer je denkt dat je niet meer kunt. Dat verdriet, angst en hoop allemaal tegelijk kunnen bestaan.

Mijn verhaal is nog niet klaar. Er liggen nog onderzoeken en behandelingen in het verschiet. Maar één ding weet ik zeker: ook dit hoofdstuk ga ik tegemoet zoals ik alle andere hoofdstukken ben aangegaan. Stap voor stap. Dag voor dag. Ik ben alleen maar blij en dankbaar dat ik er nog mag zijn, ook dit komt weer goed.